• garstka
  • spac
  • NOVABUD2
  • baner do internetu 1000 x 300
  • jysk

 domagalska 183x80 marqs AKmedia viper 

DBlaszczyk2

  • reklama-g24.jpg
sobota, 04 lipca 2020 12:23

Wrażliwi na piękno

W czasie wakacji warto wyruszyć w teren w jasno określonym celu. Przy czym niekoniecznie chodzi o poszukiwanie przygód, co raczej śladów piękna. Pomocą w tym mogą być dla nas m.in. krzyże przydrożne, figury i kapliczki, które wpisują się w polską pobożność ludową.

Wielu starszych, przechodząc obok krzyża, figury czy kapliczki, zatrzymywało się przed nimi, zdejmowało czapkę, czyniło znak krzyża… Taka prosta, płynąca z głębi serca pobożność, przekazywana z pokolenia na pokolenie, która wynika z serca i umysłu otwartego na piękno i dostrzegającego wokół siebie sacrum.

Kapliczki przydrożne, stanowiące często miniatury świątyń. Wznoszenie ich ma na celu oddanie czci Bogu, ale w grę wchodzą także niekiedy chęć utrwalenia przez fundatora swojej osoby, podkreślenia własnej zamożności czy pobożności, pozostawienie śladu przyszłym pokoleniom. Początek takich obiektów kultu jest bardzo stary. Według jednej z wersji, nazwa „kapliczka” wywodzi się od łacińskiego wyrazu „cappa” – płaszcz. Chodzi tu o płaszcz św. Marcina, biskupa z Tours, który wdziewany przez królów francuskich miał ich ochronić na polu bitwy. Płaszcz ten był przechowywany w celi, czyli pomieszczeniu wewnątrz specjalnego, niewielkiego kultowego budynku o charakterystycznych kształtach. Budowlę tę zwano „kaplicą”.

Kapliczki przydrożne fundowano zarówno z potrzeby serca, z pobożności, czy jako pokutę za grzechy. Wiele z nich powstało również jako wota – za ocalenie wsi od wojny, zarazy, klęski głodu, lub też w podzięce za wysłuchane modlitwy. Stąd bierze się wyraźnie zauważalny wzrost ilości budowanych kapliczek w latach klęsk żywiołowych i epidemii. Wiadomo także, iż niektóre słynne sanktuaria i kościoły powstały na miejscu istniejących tam wcześniej kapliczek, których cztery ściany oznaczały cztery rzeczy ostateczne – śmierć, sąd Boży, czyściec i piekło. Sklepienie zaś symbolizowało niebo.

Kapliczki spełniały ważną funkcję kultową, nie tylko w tych wsiach, w których nie było kościołów. Gromadzono się przy nich na nabożeństwa majowe, śpiewano pieśni religijne i odprawiano msze. Stąd wyruszały procesje święcenia pól, czy pokarmów w Wielką Sobotę. Z kapliczkami były związane zwłaszcza nabożeństwa majowe. Zwykle więcej wiernych gromadziło się właśnie przy nich niż w kościołach, podobnie było w odniesieniu do modlitwy różańcowej.

Kapliczki, podobnie jak figury czy krzyże przydrożne, choć znikają stopniowo z polskiego krajobrazu, to jednak ciągle wzrasta zainteresowanie nimi. Stanowią niewątpliwie coraz rzadszy element urozmaicający monotonię wiejskiego krajobrazu. Budzą ludzką ciekawość, ponieważ są pewną osobliwością we współczesnym pejzażu i w sposób oryginalny informują o swoistym dla danego miejsca folklorze wiejskim, zawsze wpisanym w pobożność i kulturę ludową, której są znakiem. Nadal stanowią jednak piękno, dostępne na wyciągnięcie ręki, które może być dla nas, choćby w czasie krótkiej przejażdżki rowerowej, zachętą do zatrzymania i refleksji: iloma niepotrzebnymi rzeczami jesteśmy otoczeni, ile z nich stanowi przeszkodę na drodze do Boga i samego siebie… Warto więc w czasie wakacyjnych wędrówek, nawet tych po najbliższej okolicy, zrobić krok na drodze otwarcia na piękno i odzyskiwania duchowej i psychicznej równowagi.

ks. Leszek Smoliński

Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
Więcej w tej kategorii: « W zasięgu ręki Detoks duchowy »

Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież

  • olszewski.png
  • Screenshot_20200805-181451_OOReader.jpg
  • 20200805_112112.jpg
  • 20200804_081805.jpg
  • RPawlowski.jpg

NAJNOWSZE KOMENTARZE


Geodezja
facebook_page_plugin
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką Prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w twojej przeglądarce lub konfiguracji usługi.
Ok